“Я был корсаром” – народная песня из Энои, Понт

«Ἐγὼ κουρσάρος ἤμουνα κι ἀφέντης μου κουρσάρος, καὶ ὁ μικρός μου ἀδελφὸς ἦταν πρωτοκουρσάρος. Μιὰ Μπαρμπαριὰ κουρσεύαμε κι ὁ κόσμος μας τρομάζει κι αὐτὰ τὰ Δώδεκα Νησιὰ χαράτσι μας πλερώνουν. Πέντε φεργάδες εἴμαστε, τὰ πέντε ἀρματωμένα κι ἀπ’ τὸν Πουνέντη φύγαμε καὶ στὸ Λεβάντη πάμε. Μᾶς ἔπιασε ὀργὴ θεοῦ καὶ παλαλὸς ἀέρας, μᾶς πιάκε νότος καὶ βοράς, μαΐστρος, τραμουντάνα. Ἐμπρὸς φουρτούνα πλάκωσε καὶ σταυρωτὸ χαλάζι, μιὰ τοῦ σορόκου θάλασσες βαριὰ μᾶς τραμπουκάρουν. Λιμιόναν ἐζητούσαμε, νὰ πάμ’ νὰ κατηβοῦμε, λιμιόνια δὲν εὐρήκαμε, νὰ πάμ’ νὰ κατηβοῦμε. Κάτω στὴ Ρόδο πήγαμε κάτω στὸν Ἅι Γιώργη, βάζομε βάρτια στὸ βουνὸ καὶ βάρτια στὸ καράβι καὶ βάρτια στὴν ἀκρογιαλιὰ καὶ βάρτια στὸ τιμόνι. Τὸ πάνω ἡ βάρτια φώναξε, τὸ κάτω ἡ βάρτια λέει: Μουκτάρ πασᾶς μᾶς πλάκωσε μὲ ὅλην τὴ φεργάδα! Ποιὸς εἶναι τοῦ Τσ̆αννέτ’ ὁ γυιόν, τ’ ἄξιον παληκάρι, ποὺ μὲ καράβια μ’ ἔκαψε, φεργάδες μου βολιάξε καὶ τώρα ποὺ τὸν ἔπιακα γλυτωμονὴ δὲν ἔχει. Κανείς, κανείς δὲ λάλησε, κανείς δὲν ἀπεκρίθη, λάλησε τοῦ Τσ̆αννέτ’ ὁ γυιόν τ’ ἄξιον παληκάρι: Ἐγώ εἶμαι τοῦ Τσ̆αννέτ’ ὁ γυιόν τ’ ἄξιον παληκάρι. Ἐγώ καράβια σου ‘καψα, φεργάδες σου βολιάξα καὶ τώρα ποὺ μὲ ἔπιακες καὶ τί μπορεῖς νὰ κάνεις; Ὅρτσα, λεβέντες μου καλοί, ρωμαίϊκα παληκάρια, φόρα παιδιά μου στὰ πανιά, φόρα τὸν παπαφίγκο! Σήμερο γεννηθήκαμε, σήμερο θὰ χαθοῦμε, γιὰ τοῦ Χριστοῦ μας τ’ ὄνομα καὶ γιὰ τὴ λευτεριά μας! Ἔλ’ Ἅι-Γιώργη μ’ ἀπ’ τὰ ψελά καὶ Ἅι-Σοφιὰ ἀπ’ τὴν Πόλη κι ἡ Σουμελὰ ἡ Παναγιὰ νὰ ἔν’ βοήθειά μας!» Из «Хроник Понта», выпуск 8, апрель 1944

«Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Τζανὲ ὁ γιὸς τ’ ἄξιο παλληκάρι, ἐγὼ λιμιῶνες ἔκαψα κι ἀρμάδες σου βουλιάξα καὶ τώρα ποὺ μὲ ἔπιακες γλυτωμονὴ δὲν ἔχω…. Στὴν πρύμ’ ἐλᾶτε βρε παιδιὰ, στὴν πλώρη παλληκάρια, σήμερο γεννηθήκαμε σήμερο θὰ χαθοῦμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη μας ὅλοι νὰ σκοτωθοῦμε.» Из Архива Понта, том 2 (1929), запись Теоптаста Хасулы из Осеницы